Aprender dos clásicos foi unha das claves da transformación da cidade. Estes libros sobre urbanismo e cidade axudaron en maior e menor medida a dar forma á Pontevedra contemporánea.

Clarence Perry. 1929
Este planificador urbano e sociólogo neoyorkino fala da “unidade de vecindade” como os 5 minutos a pé para definir distancias. A cidade debía ter pluralidade de usos, os colexios deberán estar como máximo a 800 m das vivendas dos alumnos, os comercios a 400 m, o tráfico rodado debía ser derivado polo contorno e as vías interiores debían disuadir o tráfico non desexado e garantir a seguridade peonil.

Jane Jacobs. 1961
Escritora e activista, Jacobs ataca a especialización da cidade imperante nos anos 50 (administrativa, sanitaria, comercial, de ocio…) que obrigaba a longos desprazamentos e a utilizar vehículos privados. Propón usos múltiples e mazáns pequenas que faciliten o tránsito peonil. Beirarrúas e espazos públicos deben ser o corazón da cidade e os mellores lugares para que xoguen os nenos e nenas.

Reuben Jacob Smith. 1961
Foi director do británico Laboratorio de Investigación da Estrada, relaciona o número de víctimas en accidente coa densidade do tránsito. Tamén demostra que cantas máis medidas para mellorar o tránsito de coches, máis condutores se incorporarán, co que se consigue maior conxestión.

Panel-02-5

Francesco Tonucci. 1991
Este psicopedagogo italiano pon ao día as teorías de Jane Jacobs. Para el, os nenos e nenas teñen que explorar a cidade e xogar nas súas rúas e prazas. Eles serán os cidadáns de mañá: se eles aprenden a respectar os espazos públicos, no futuro tamén se responsabilizarán deles e ensinarán ás seguintes xeracións a respectalos tamén.

Peter Hall. 1988
Este profesor de Berkeley e o University College de Londres sintetiza a historia do urbanismo do SXX e mostra o fracaso das tendencias que consideran o planeamento urbano como un simple deseño físico. Propón integrar as súas dimensións económicas, sociais e políticas.

Donald Appleyard. 1981
Este profesor da Universidade de Berkeley di que o espazo urbano debe ser un ámbito de convivencia. En colaboración con Buchanan establece que cada rúa debe ter un máximo de 2.000 a 3.000 vehículos/día para rúas residenciais (Benito Corbal tiña en 1997 entre 12.000 e 20.000). Estudos máis recentes (Chesterman, 2009) recomenda entre 1.500 e 2.000 vehículos/día.

Juan A. Santamera e Felipe Manchón. Ministerio de Obras Públicas, Transportes y Medio Ambiente. 1995
Estes enxeñeiros elaboraron a primeira guía completa, global e pormenorizada para a ordenación e o tratamento racional dos espazos públicos urbanos, para gozar mellor deles. Contén numerosos exemplos e material gráfico sobre os distintos espazos e os seus tratamentos superficiais.

José Martínez Sarandeses. Ministerio de Fomento. 1999
Este arquitecto quere aunar forma urbana e arquitectónica con calidade ambiental, para configurar espazos útiles e acolledores, corrixindo as consecuencias de conceder toda a prioridade aos automóbiles privados, desnaturalizando o carácter público dos espazos urbanos.

Alfonso Sanz. Ministerio de Fomento. 1998
Recolle as primeiras experiencias europeas (especialmente holandesas e danesas) para cambiar a mobilidade en cidades tensionadas polos coches, e trata de aplicalas á nosa realidade. Unha visión distinta á que por entón estabamos acostumados.

Sir Colin Buchanan. 1963
Enxeñeiro civil británico autor dun reputado informe sobre o tráfico nas cidades, hoxe universalmente aceptado e de grande influencia sobre o deseño urbano. Interesante o concepto de “capacidade ambiental” dunha rúa, que define o volume de tráfico sen comprometer a calidade de vida dos residentes.